BVNG Groningen

BVNG - Bureau Voor Noordelijke Gemeenten

Collega aan het woord | Donna Ketelaars, Zorg


Eind november ben ik als verpleegkundige begonnen met mijn eerste opdracht bij BVNG. Voor minimaal vier maanden zal ik gaan werken bij Icare, een thuiszorgorganisatie in Lelystad. Voor mij ontzettend leerzaam. Binnen de thuiszorg heb ik nog niet eerder ervaring opgedaan. Van andere verpleegkundigen heb ik verschillende meningen en verhalen gehoord over de thuiszorg en ik dacht altijd dat het niet bij mij zou passen. Daar moet ik toch echt op terug komen!

Maandagochtend; mijn wekker gaat af, vandaag heb ik een ochtenddienst in team Noordwest. Voordat ik in de auto stap, bekijk in mijn route en lees ik de laatste rapportages van de cliënten. Gelukkig heb ik op deze route al een paar keer eerder gewerkt en weet ik precies welke zorg de cliënten nodig hebben. Ongeveer een kwartier voordat ik officieel moet beginnen, kom ik aan bij de eerste cliënt. Ik laat mijn collega’s weten dat ik ga beginnen en bel aan bij mevrouw. Deze cliënte verzorg ik vaak en voordat ik mevrouw ondersteun bij het douchen, drinken we samen een kopje thee. Nadat mevrouw is gedoucht, de ogen zijn gedruppeld en de dagzak van de katheter is aangekoppeld, stap ik in mijn auto en rapporteer de (eventuele) bijzonderheden. 

Bij de volgende cliënt bel ik aan; geen gehoor. Ik klop op het raam en kijk naar binnen. Het is nog donker. Deze meneer is beginnend dementerend en hoort nog maar weinig. Door de sleutelkluis (een kluis die bij de voordeur hangt met daarin de sleutel van de voordeur) kan ik naar binnen. Meneer zit op de bank, helemaal in het donker. Hij oogt verdrietig en vertelt in aanraking te zijn geweest met de politie. Bij het boodschappen doen had meneer nog artikelen in zijn rollatormandje liggen. Deze is hij vergeten af te rekenen met een winkelverbod als gevolg. Hij snapt niet hoe hij dit heeft kunnen laten gebeuren en maakt zich zorgen over zijn geestelijke gezondheid. Ik probeer hem gerust te stellen. Dit kan immers iedereen overkomen en dit gebeurde niet met voorbedachte rade. Tot slot vraag ik wat er vandaag op de planning staat; niets. Meneer heeft geen afleiding. Ik moest meteen denken aan tekenen. Dit is altijd één van zijn grootste hobby’s geweest maar door een tekort aan materialen was dit niet meer mogelijk. Wel heeft meneer een iPad waar hij graag gebruik van maakt. In het kort leg ik uit hoe het mogelijk is om op de iPad te tekenen. Terwijl ik even later de medicatie uitzet voor meneer maakt hij een tekening voor zijn kleinkinderen. Het is niet veel wat ik op zo’n moment kan betekenen. Toch heeft meneer een voorzichtige glimlach op zijn gezicht als ik de deur achter mij sluit, op weg naar de volgende cliënt.

Dit zijn maar twee kleine voorbeelden van hoe het er in de thuiszorg aan toe kan gaan. De zorg is zo divers: wondzorg, eenmalig katheteriseren, injecteren, stomazorg, maar ook begeleiding rondom medicatie, voeding of zorg bij de laatste levensdagen. Jong, oud, alles komt voorbij in de thuiszorg. Het contact met cliënten, de diversiteit van zorg en de zelfstandigheid vind ik fijn. Dit maakt het voor mij leerzaam en leuk, elke keer weer een nieuwe uitdaging. Ik ben benieuwd naar mijn volgende opdracht. Waarschijnlijk zal ik weer net zo verrast zijn!  

BVNG gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruikersgemak te verbeteren. Lees meer